Wilk w owczarni - Marcin Wolski

Piszący z wilkami
Autor: Bartosz 'Boratek' KrawczyK
Redakcja: Staszek 'Scobin' Krawczyk

Jak się pisze z wilkami? Pewnie drapieżnie i mocno. Pewnie też dziko. Po lekturze ostatniej książki Wolskiego, Wilka w owczarni, można dojść do wniosku, że autor pisze z jakąś właśnie dziką pasją. I jeszcze, że sprawia mu to przyjemność – tak samo jak czytelnikowi.

Przyjemność w lekturze płynie z paru rzeczy. Pierwszą jest fabuła poukładana w bardzo interesujący sposób. Otóż całą historię opowiada nam Aldo Gurbiani, człowiek u schyłku niezwykle bogatego życia. Kiedy go poznajemy, właśnie opuszcza szpital z opinią całkowicie wyleczonego z dziwacznych snów i omamów. Gurbianiemu wydawało się bowiem, że życie, które przeżywa, wcale nie jest jego pierwszym i jedynym wcieleniem. Aldo znajduje starą księgę, której autorem okazuje się on sam. Rękopis to dziennik Alfreda Derossiego, opisującego swoje przeżycia u boku niejakiego il dottore, tajemniczego mędrca. Okazuje się, że starzec jest członkiem zakonu aleksandrytów, który od wieków strzegł sekretów ludzkiej nauki, aby wynalazki techniczne – w rodzaju maszyny parowej – nie znalazły się przedwcześnie w powszechnym użyciu.

Zaloguj się aby wyłączyć tę reklamę

Reszty fabuły nie opowiem, choć jest równie zajmująca. Oprócz niej podczas lektury zwraca uwagę biegłość, z jaką Wolski posługuje się bardzo ciekawymi technikami pisarskimi. Bo najpierw w narrację zostaje wstawiony tekst dziennika Alfreda, który będzie przerywany komentarzami Gurbianiego. Później następują wspomnienia tego ostatniego z czasów, kiedy był Alfredem, przemieszane z jego bieżącym życiem w XXI wieku. A dodatkowo dostajemy opis tego, jak to Gurbiani, nazwany w Polsce il Cane (pies), zostaje doradcą jednego z rodzimych monarchów w alternatywnej (znakomicie obmyślanej) historii naszego kraju.

Z powyższego mogłoby wynikać, że ta powieść to takie pomieszanie z poplątaniem, bo narracja skacze od stulecia do stulecia i z kontynentu na kontynent; jakby tego było mało, oba te światy przenikają się nawzajem tak, iż czytelnik może stracić orientację. Zalecam więc uważną lekturę, tym bardziej że fragmenty rozgrywające się w XVII wieku są opisywane archaizowaną polszczyzną oraz nasycone aluzjami do kultury europejskiej, historii powszechnej i historii Polski. Łatwo można przeoczyć bardzo ciekawe niekiedy informacje.

Wilk w owczarni jest więc książką, w której autor pokazuje, jak sprawnie potrafi obchodzić się z czasem powieściowym i charakterystycznym dla dwóch różnych epok językiem. Wolski pisze o czasie na dwa sposoby: po pierwsze, składają się na niego linie, które się przenikają (przeszłość Alfreda i XXI wiek Alda), po drugie – czas jest kołem (aleksandryci odkryli, że historia się powtarza, i przepowiedzieli wojnę atomową, po której ludzkość cofnie się do epoki kamienia gładzonego). Figura koła nie oznacza jednak, że biegu czasu nie można zmienić. Zakończenie sugerowałoby, że pewnego scenariusza aleksandryci nie przewidzieli.

Ale właśnie to wrażenie dzikiej mieszaniny wątków, zabaw z historią, mieszania stylów języka literackiego i odwołań kulturowych powoduje, że Wilka w owczarni czyta się z prawdziwą przyjemnością. Oczywiście, jeżeli zabrać się do tego z zapałem. Lecz trud się opłaci. I zaostrzy apetyt na następną książkę Wolskiego.

Tytuł: Wilk w owczarni
Cykl: Pies w studni
Tom: 3
Autor: Marcin Wolski
Wydawca: Zysk i S-ka
Miejsce wydania: Warszawa
Data wydania: 30 listopada 2010
Liczba stron: 312
Oprawa: miękka
Cena: 32,90 zł