Obraz pośmiertny - Aleksandra Marinina

Morderstwo według scenariusza
Autor: Krzysztof Dominik 'daft_count' Mroczko
Redakcja: Alicja 'cichutko' Laskowska

Nazwisko Aleksandry Marininy od kilku lat nie jest już obce w naszym kraju. Co więcej, jej książki zdobyły szerokie grono oddanych czytelników. I czytelniczek, rzecz jasna. Bo to właśnie głównie do nich mistrzyni rosyjskiego kryminału adresuje swoje kolejne dzieła. Ukazywanie zmagań kobiety w zdominowanym przez mężczyzn świecie wydaje się być dla pisarki równie istotne, co rozwiązywanie kolejnych zagadek kryminalnych. Podobnie jest w przypadku wydanej ostatnio w Polsce powieści zatytułowanej Obraz pośmiertny.

Fabuła książki nie jest zbyt skomplikowana. W Moskwie ginie znana aktorka. Ślady wskazują na kogoś znanego ofierze, zatem milicjanci kierują swe kroki do jej kochanka – reżysera filmów, w których występowała. Szybko jednak okazuje się, że podejrzanych jest dużo więcej. Środowisko filmowców, tak bezlitośnie opisane już we wcześniejszym kryminale zatytułowanym Czarna lista, jawi się jako kłębowisko żmij, gdzie każdy walczy o przetrwanie. Co prawda, nie ma tutaj aż tylu przykładów starć pomiędzy aktorami i aktorkami, ale nagromadzenie aspołecznych zachowań nie pozostawia złudzeń co do opinii autorki na ten temat.

Zaloguj się aby wyłączyć tę reklamę

Akcja w Obrazie pośmiertnym – dość nietypowo jak na powieść kryminalną - w miarę rozwoju fabuły schodzi na dalszy plan. Im bardziej zagłębiamy się razem z bohaterami w poszukiwanie wyjaśnienia tajemnicy morderstwa młodej aktorki, tym mniej wydarzeń napotykamy na swej drodze. Jedynym obowiązkiem ekipy kierowanej przez major moskiewskiej milicji jest szukanie motywów zbrodni pasujących do podejrzanych. Ta znana z poprzednich książek metoda pracy Kamieńskiej stanowi jej znak rozpoznawczy: nie biega, nie strzela, nawet nie śledzi, przesiaduje jedynie w swoim biurze lub w domu i myśli. Skojarzenia z najsłynniejszym brytyjskim detektywem są tutaj jak najbardziej na miejscu. W Obrazie pośmiertnym analiza motywów prowadzona jest bowiem bardzo głęboko, niemalże na poziomie psychoanalizy, choć z całą pewnością nie jest to powieść psychologiczna, nawet jeśli momentami trudno w to uwierzyć.

Teoretycznie mamy tu wszystko, za co polubiliśmy książki Marininy – jest długo skrywana tajemnica z przeszłości, są mylne ślady, jest wreszcie obraz Moskwy połowy lat 90-tych ubiegłego wieku i ówczesnego życia jej mieszkańców. A jednak czegoś brakuje. Czytelnik, zbliżając się do zakończenia książki, czuje niedosyt i zawód. Cała sprawa wyjaśnia się zbyt szybko, a rozwiązanie intrygi okazuje się banalne. Obraz pośmiertny zamyka się bowiem w znanym już z poprzednich tomów schemacie.

I to właśnie ta schematyczność razi najbardziej. Podczas lektury miałem wrażenie, że znam już wszystkie rozwiązania fabularne, między którymi rozpięto jedynie dodatkowe "dekoracje". Na domiar złego, "dekoracje" te są dość powierzchownie – by nie powiedzieć niedbale – wykonane. O ile czytelnika mającego kontakt z powieściami o śledztwach major Kamieńskiej mogą przekonać, o tyle miłośnicy twórczości Marininy z całą pewności poczują się rozczarowani. Książka sprawia wrażenie pisanej w pośpiechu, co daje o sobie znać w wielu miejscach. Być może autorka zdaję sobie z tego sprawę i celowo wprowadziła postać śledczej, piszącej po godzinach poczytne kryminały. Ustami swojej bohaterki przyznaje, że nie zawsze udaje jej się dokonać najlepszych wyborów, będąc pod ciągłą presją wydawców. Ale nawet taki autoironiczny komentarz stanowi niewielkie pocieszenie dla wielbicieli pisarstwa autorki. To po prostu nie jest jakość, do jakiej zostaliśmy przyzwyczajeni. Na dodatek tożsamość mordercy poznajemy na długo przed końcem książki, co może zniechęcić niektórych czytelników do kontynuowania lektury.

Wszystkie te większe i mniejsze porażki autorki nie powinny jednak nikogo odstraszać od wzięcia powieści do ręki. Mimo potknięć i niedociągnięć, Obraz pośmiertny prezentuje poziom niedostępny dla wielu twórców literatury kryminalnej. Ot, po mistrzyni spodziewamy się zawsze najwięcej, stąd słabsza książka boli znacznie bardziej. Jeśli jednak ktoś szuka godziwej rozrywki na długi zimowy wieczór, książka Marininy na pewno warta jest uwagi.

Tytuł: Obraz pośmiertny (Посмертный образ)
Cykl: Anastazja Kamieńska
Autor: Aleksandra Marinina
Tłumaczenie: Aleksandra Stronka
Wydawca: W.A.B.
Miejsce wydania: Warszawa
Data wydania: 27 lipca 2011
Liczba stron: 256
ISBN-13: 978-83-7747-526-3
Oprawa: miękka
Wymiary: 123 x 195 mm
Seria: Mroczna Seria
Cena: 34,90 zł