Dragon Age: Inkwizycja
» Recenzje » Ludzie z bagien - Edward Lee

Ludzie z bagien - Edward Lee


wersja do druku

Witajcie w Crick City!

Autor: Patryk Cichy
Redakcja: Alicja 'cichutko' Laskowska

Ludzie z bagien - Edward Lee
Uwaga! Poniższa recenzja zawiera treści dla wielu osób niesmaczne, szokujące, a nawet obrazoburcze. Jeśli więc nie jesteś zwolennikiem horroru ekstremalnego, epatującego perwersyjnym seksem, makabrą i porażającym okrucieństwem, z których słynie Edward Lee, czytasz na własną odpowiedzialność!

________________________


Chyba każdy, kto porusza się w świecie horroru, kojarzy to nazwisko, a także towarzyszące mu określenia takie jak "ekstremalny", "skandalizujący", "łamiący wszelkie tabu". Rzadko jednak ktoś wspomina o stężonej dawce przewrotnego humoru, a bez niego Ludzi z bagien chyba nie dałoby się z przyjemnością czytać.

Zaloguj się aby wyłączyć tę reklamę

Pomimo tego powieść zaczyna się poważnie, wręcz realistycznie. Phil Straker jest ortodoksyjnym gliniarzem, nienawidzącym z całego serca narkotyków, a szczególnie PCP. Prowadzony przez niego nalot na wytwórnię tego specyfiku kończy się tragicznie: ginie obecny na miejscu nieletni chłopak. Phil zostaje wrobiony przez zazdrosnego rywala i obciążony odpowiedzialnością. Traci pracę i przyjmuje upokarzającą posadę nocnego stróża w fabryce tekstyliów. Tam kontaktuje się z nim Mullins, znajomy szef policji z Crick City, rodzinnej miejscowości Phila, i proponuje stanowisko. Niestety, oznacza to powrót na stare śmieci i konieczność zmierzenia się ze wspomnieniami o bolesnym rozstaniu z pierwszą dziewczyną, a także o mieszkającej w pobliżu miasteczka społeczności odrażająco zdeformowanych Bagnowych, od pokoleń uprawiających chów wsobny. Przede wszystkim jednak będzie musiał się skonfrontować z powracającym koszmarem tajemniczej Chaty, gdzie jako dziecko przeżył niewyobrażalną przygodę, o której od lat próbował zapomnieć…

Czego nie ma w tej książce! Jest tu kanibalizm, nekrofilia, gwałty (hetero- i homoseksualne), prostytucja, kazirodztwo, mutacje, narkomania, mocno ordynarne dialogi i strach pomyśleć, co jeszcze. Dużo wpleciono też akcentów hard rockowych i heavy metalowych, co pozwala przypuszczać, że autor jest fanem takiej muzyki, bo sama powieść jest ostra jak tego typu dźwięki. Edward Lee z całych sił starał się umieścić w tej historii wszystko, co tylko może być dla kogoś przegięciem, jakby chciał mieć pewność, że wywoła obrazę u przedstawicieli większości grup społecznych. Będąc czytelnikiem nieco już zblazowanym, osobiście nie odczułem zbytniego zgorszenia. Miałem za to sporo dobrej zabawy, okazało się bowiem, że autor jest chyba nawet lepszy w kreowaniu komizmu niż grozy.

Nie jest to wcale wadą Ludzi z bagien – bez komediowego sosu, w postaci czarnego, często makabrycznego humoru, ta opowieść mogłaby się okazać gruzłem niemożliwym do przełknięcia. Na przykład opisy deformacji u wsobnego pomiotu są poważnie przesadzone i raczej nieweryfikowalne medycznie (choć przyznaję, że specjalistą w tej dziedzinie nie jestem): zwisające tuż nad podłogą, nienaturalnie długie ręce bez kości, czy trzecia ręka pod pachą… Albo to ja mam skrzywione poczucie humoru, albo to naprawdę miało być zabawne. Śmieszą też zachowania postaci – jak na tę powieść – "normalnych". Oto szeryf Mullins zdybany na oglądaniu świerszczyka na służbie mówi: "Nie widzisz, że jestem zajęty?"; autor serwuje nam również malowniczy opis żołądkowych sensacji po spożyciu nieświeżego placka z wiewiórki. Zresztą, dialogi Strakera i Mullinsa są źródłem największej liczby żartów, zazwyczaj świetnych. Niekiedy komizm sytuacyjny wydaje się niezamierzony: wątpię, żeby pokraka kicająca pod osłoną mroku w kierunku głównego bohatera, na nodze o trzech kolanach, miała w założeniu budzić rozbawienie, ale z pewnością nie przeraża.

Z przymrużeniem oka czy bez, pewnych rzeczy w Ludziach z bagien nie da się łatwo zaakceptować. Są to irytujące błędy logiczne, wynikające z faktu, iż Lee, pławiąc się w obscenicznym humorze i makabrze, nie zapanował do końca nad konstrukcją książki. Opisanych jest w niej stanowczo zbyt wiele niemądrych sytuacji i zachowań, zwłaszcza gdy dopuszczają się ich osoby rzekomo inteligentne. Już na początku książki Phil szczerze dziwi się, że w fabryce PCP jest więcej sprzętu laboratoryjnego niż w szkolnej pracowni chemicznej. Potem jest znacznie gorzej… Gdy Mullins postanawia złożyć Strakerowi propozycję zatrudnienia, specjalnie w tym celu włamuje się nocą do fabryki tekstylnej, w której tamten stróżuje, w dodatku przyrządzając sobie na miejscu kawę – czy to nie lekka przesada? Dalej, już po objęciu stanowiska w Crick City, Phil usiłuje zbratać się z miejscową ludnością, z pewnych względów robiąc to incognito. Nie wiedzieć czemu nikt nie demaskuje go jako gliny-tajniaka, mimo że Susan, urodziwa policjantka z jego posterunku, mieszka w tym samym bloku, piętro wyżej. Czytelnik ma uwierzyć, że nikt ich nigdy nie widział razem i nie połączył kropek? Mowa przecież o małej miejscowości, gdzie nic się nie ukryje. Mało prawdopodobne jest również, że ktoś mógłby niefrasobliwie zdradzić pewne istotne szczegóły śledztwa niebezpiecznemu więźniowi w trakcie widzenia. Nieuzasadniony wydaje się też wątek innego przestępcy, przetrzymywanego w celi przez miesiąc, co w żaden sposób nie służy całej fabule, a w rzeczywistości spowodowałoby znacznie więcej kłopotów niż korzyści.

Tego typu luki drażnią głównie dlatego, że Lee przeważającą część powieści skonstruował więcej niż poprawnie i jest oczywiste, że gdyby tylko trochę się postarał, oszczędziłby nam tych nonsensów. Zwłaszcza, że pod pewnymi względami książka jest całkiem wiarygodna: zawiera dużo szczegółów dotyczących pracy policji, które czynią lekturę bardziej przekonującą. Gdy horror schodzi na drugi plan, spore partie tekstu czyta się wręcz jak mroczny kryminał z wieloma zaskakującymi zwrotami akcji. Skoro już o fabularnych "zakrętach" mowa: końcowe fragmenty powieści nie należą do wyjątkowo udanych. Nieco jak w operze mydlanej, niektóre postaci nagle okazują się ze sobą powiązane w naciągany sposób, chyba dlatego, że pisarz nie mógł się zdecydować, jak pewne tajemnice wyjaśnić. Podobnie postąpił z pojawiającymi się dosłownie na kilka stron bohaterami pobocznymi, którzy – niezwykle wygodnie dla całej historii – znienacka popełniają samobójstwo.

Nienajlepiej rozłożono też proporcje ważnych wątków. Oprócz kryminału, którego elementy są jak najbardziej na miejscu (wszak chodzi o perypetie policjanta), pojawiają się tutaj motywy znane wielbicielom takich klasyków kina grozy jak Teksańska masakra piłą mechaniczną Hoopera, Wzgórza mają oczy Cravena, czy Wybawienie Boormana. Wszystko to zostało doprawione pomysłami rodem z twórczości jednego z najsłynniejszych pisarzy w historii horroru, którego nazwiska nie mogę tutaj niestety wymienić, ponieważ ta część, choć kluczowa, zostaje przedstawiona dopiero mniej więcej w trzech czwartych objętości książki. Uważam to za niewłaściwe, bo choć od początku czytelnik wie, że Bagnowi wyznają w sekrecie jakiś dziwaczny kult, za późno okazuje się, o czym tak naprawdę opowiada ta historia, a do tego czasu można się już znudzić powtarzalnością dość podobnych wydarzeń. Gdyby te kwestie pojawiły się wcześniej, powiedzmy w połowie, całość byłaby bardziej urozmaicona. Ale co kto lubi.

Dużo się znalazło tych wad, a jednak Ludzi z bagien czytałem ze sporą satysfakcją. Ogromna w tym zasługa świetnego warsztatu pisarskiego. Gdy postaci są dynamicznie opisane i prowadzą żywe dialogi, styl jest sugestywny, a kreatywne pomysły na liczne morderstwa i deformacje ludzkiego ciała wyzierają z niemal każdej strony, trudno się nudzić. Zwłaszcza, jeśli opowieść jest suto okraszona cynicznym komizmem. Edward Lee doskonale zdawał sobie sprawę, że pisze powieść ściśle rozrywkową, a nie dzieło skłaniające do głębokiej zadumy. Dlatego też mogę śmiało polecić tę pozycję osobom szukającym mocnych wrażeń. Ale pod jednym warunkiem: nie mogą traktować jej śmiertelnie poważnie. Przecież nie zrobił tego nawet sam autor.
7.0
Ocena recenzenta
7
Ocena użytkowników
Średnia z 1 głosów
-
Twoja ocena
Mają na liście życzeń: 0
Mają w kolekcji: 1
Obecnie czytają: 0

Dodaj do swojej listy:
lista życzeń
kolekcja
obecnie czytam
Tytuł: Ludzie z bagien (Creekers)
Autor: Edward Lee
Tłumaczenie: Maksymilian Tumidajewicz
Wydawca: Replika
Miejsce wydania: Poznań
Data wydania: 22 maja 2012
Liczba stron: 400
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
ISBN-13: 978-83-76741-00-0
Cena: 35,90 zł

Gdzie kupić

Tagi: Ludzie z bagien | Edward Lee

2
Artykuł polecany przez: earl, Edgar Allan
Poleć innym ten artykuł

Komentarze Obserwuj


Melanto
   
Ocena:
+1
Moja biblioteka nie ma. Ale może biblioteka uniwersytetu posiada, przeczytałby toto przed sesją...
01-05-2013 22:51
Patryk Cichy
PolterPlus
   
Ocena:
0
Polecam (choć z zastrzeżeniami). Wziąwszy pod uwagę obsesję autora na punkcie chowu wsobnego i deformacji ludzkiego ciała, może znajdziesz w bibliotece wydziału biologii?
01-05-2013 22:58
Melanto
   
Ocena:
+1
U mnie jest tylko biblioteka zbiorowa, ni ma podziału na osobne wydziały. Jak juz skończe analizować poezyje i literaturę cywilizowana, to przyda się jakaś godziwa rozrywka. Ten nieświeży placek z wiewiórki mnie zachęcił, dieta południowofrancuska...
01-05-2013 23:10
earl
   
Ocena:
+1
Jak słyszę słowo "z bagien" to od razu przypomina mi się piosenka "Jożin z bażin" :)
02-05-2013 08:04
Patryk Cichy
PolterPlus
   
Ocena:
0
Nie znam tej piosenki. Czy podmiot liryczny opowiada w niej o zdeformowanych mutantach pożerających przypadkowe osoby, po uprzednim zgwałceniu?
02-05-2013 16:08
Clod
PolterPlus
    Patryk Cichy
Ocena:
+1
Bez takich spoilerów :P
02-05-2013 16:25
Patryk Cichy
PolterPlus
   
Ocena:
0
O, przepraszam bardzo, to żaden spoiler. Kanibalizm, nekrofilia, patroszenie i gwałty przewijają się przez tę powieść od pierwszej strony. Dosłownie.
02-05-2013 16:47
lemon
   
Ocena:
+1
Czym się różni ta powieść od (z grubsza wyglądającej tak samo) "Poza sezonem" Ketchuma?
02-05-2013 16:57
Patryk Cichy
PolterPlus
   
Ocena:
0
Ze wstydem przyznaję, że Jacka Ketchuma nie czytałem absolutnie NIC, może za wyjątkiem jakiegoś opowiadania w magazynie "Coś na progu". Nie mogę więc porównać "Ludzi z bagien" z tą "redneckowską" trylogią. Ale sądząc po entuzjastycznej reakcji krytyków na Ketchuma, podejrzewam, że pisze on nieco dojrzalej. I raczej nie interesuje go takie niewyszukane poczucie humoru, które bawi Edwarda Lee.
02-05-2013 17:24
earl
   
Ocena:
+1
@ Patryk
Ta piosenka jest utrzymana raczej w innych klimatach niż nekrofilia czy kanibalizm.

Natomiast co do fabuły - recenzja wystarczająco mnie odstręczyła, bym sięgnął po tę książkę. Brutalność i sadyzm jako elementy składowe powieści czy filmu, ukazane w sposób drobiazgowy, to nie są moje klimaty.
02-05-2013 17:58
Patryk Cichy
PolterPlus
   
Ocena:
0
@ Earl
O to przede wszystkim chodziło w recenzji: żeby zachęcić tych, co lubią taką estetykę, i ostrzec tych, którzy w absurdalnej makabrze raczej nie gustują. A nawet w tym pierwszym przypadku, trzeba mieć dość skrzywione poczucie humoru, żeby miło spędzić czas w Crick City.
Edward Lee pisarzem niszowym? Bardzo możliwe.
02-05-2013 18:04
Melanto
   
Ocena:
+1
Ketchuma mi ktoś perfidnie podbiera z biblioteki, ale kiedyś go przeczytam. Podobnie jak toto recenzowane, ale będe musiała gdzieś indziej poszukać.
Recenzja mnie zachęciła, bo horrory bardziej komiczne ( nawet niezamierzenie) są w porządku. Takie "bardziej serio" jak "American Psycho" już mniej.
02-05-2013 22:12
Patryk Cichy
PolterPlus
   
Ocena:
0
Melanto:
"American Psycho" to bym w ogóle nie zaliczał do horroru, to raczej powieść psychologiczno-socjologiczna. I nie jestem pewien, czy tak bardzo "na serio" - sam Bret Easton Ellis twierdził, że to taka ostra satyra na yuppies. Może naprawdę mam doszczętnie skrzywione poczucie humoru, bo książka wydała mi się bardzo zabawna. Zwłaszcza ten fragment ze szczurem.
Ale na wszelki wypadek zaznaczam: Lee nie ma z Ellisem nic wspólnego.
02-05-2013 23:06
Melanto
   
Ocena:
+1
"American Psycho" o tyle jest horrorem, o ile przeraża mnie to, co prawdopodobne. A istnienie Batemana w dzisiejszej rzeczywistości jest takie. Dlatego ta książka jest dla mnie "na serio", mimo oczywistego przerysowania i satyryczności, oraz ogromnej ilości groteski (wszystkie sceny morderstw są takie, sa tez zabawne). Mało zabawne jest natomiast to, co dzieje się w głowie glównego bohatera, jego beznamiętność, wypranie z uczuć i perfekcja w udawaniu.
03-05-2013 12:53
Patryk Cichy
PolterPlus
   
Ocena:
0
Uff, to całe szczęście, że nie tylko mnie śmieszyła ta cała superprzemoc w powieści Ellisa. Już się bałem, że to ze mną coś nie tak. ("Polish Psycho"? Nawet moje imię pasuje.)
Natomiast nie mogłem się nigdy zgodzić z tym, że Bateman jest pozbawiony uczuć. Bardzo częste w książce są opisy jego gniewu, rozczarowania, pogardy, nie wspominając o ostrym pożądaniu - inaczej nie byłoby w tej historii tylu motywów pornograficznych. Owszem, mógł on mieć wrażenie uczuciowego dystansu, ale tak naprawdę był bardzo emocjonalny. Więcej, niż innych, oszukiwał samego siebie.

Ale, ale: jestem bardzo ciekaw co wielbiciele i przeciwnicy Edwarda Lee mają do powiedzenia? Bo "Ludzie z bagien" to mój pierwszy kontakt z jego pisarstwem i postanowiłem go teraz bliżej poznać.
05-05-2013 21:32
~Łapka

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
+1
W takim razie czekamy na polterową recenzję "Sukkuba", bo tylko jej brakuje.
09-05-2013 19:17
Patryk Cichy
PolterPlus
   
Ocena:
0
"Sukkuba" nie miałem nawet w ręku, ale za to lada dzień zabiorę się za "Golema". Co prawda, jedna recenzja na Polterze tej książki już jest, ale negatywna - mam nadzieję, że moja okaże się skuteczną przeciwwagą. Ponoć jest to książka łagodniejsza, niż "Ludzie z bagien". Przyznam, że jestem ciekaw, golem to bardzo interesująca postać, godna nowych literackich wcieleń.
09-05-2013 19:55
Scobin
   
Ocena:
+1
Czy będzie wielkim nietaktem, jeśli w kontekście Ketchuma podrzucę swoją polterową recenzję "Królestwa spokoju"? ;-)
09-05-2013 19:55
~Łapka

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
+1
O "Suukubie" wspomniałem, właśnie dlatego, że recenzja "Golema" już jest, a poza tym, to jednak "Sukkub" uchodzi za najlepszą wydaną u nas książkę Lee. A swoją drogą słyszał ktoś o amerykańskim pisarzu Wrath James White ? Recenzje dwóch jego książek można znaleźć na horror online. Oczywiście w Polsce nikt go nie wydał i zapewne nie wyda. Przeciekawa postać ( pisarz, a jednocześnie kickbokser ). Wydali nawet z Lee jedną książkę wspólnie.
09-05-2013 20:12
Patryk Cichy
PolterPlus
   
Ocena:
0
@Scobin:
Staszek, nie ma sprawy, warto wszędzie Twój tekst popularyzować. Sam zacząłem go czytać dawno temu, ale przerwałem ze względu na długość. Teraz sprytnie sprowokowałeś mnie do dokończenia i polecenia. Będę musiał się kiedyś za tego całego Ketchuma wziąć. A czytałeś jakieś inne książki jego autorstwa? I Edwarda Lee, skoro już przy nim jesteśmy?
09-05-2013 23:33

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.