Fiolet

Długo się nie mogłam wkręcić w fabułę, jak się wkręciłam to nie mogłam się oderwać, ale...



Delikatne SPOILERY:

Co na plus: Fajny i ciekawy pomysł. Fiołki i Róże spadające z nieba i akcje ze spadochronami, ale najlepszym pomysłem był chyba wyścig. Rozterki Filozofa nad jego "igłą w stogu siana" też mi się podobały, chociaż bardzo mnie niepokoiły te cholerne zwłoki poniewierające się po strefie śmierci. Owszem to nadawało jej klimatu, ale na litość boską! Nie ma mowy żeby coś takiego przeszło - nigdy i nigdzie, raz że z tymi szczurami epidemia gotowa, a dwa że ci ludzie na pewno mieli jakieś rodziny, które chciałby ich pochować. Nie dawało mi to spokoju, a nieśmiałe tłumaczenia tego stanu rzeczy w ogóle do mnie nie przemawiały. Choć mówię bez tego Filozof spałby po nocach, a jego poszukiwania akurat mi się podobały xD Chyba jedyna postać w tej książce, którą darzyłam jako-taką sympatią.

Jeśli chodzi o postacie to strasznie oklepane i papierowe. A już najgorsza była Milka, ale z tym to się akurat szybko pogodziłam, bo już przy nocarskiej trylogii zauważyłam, że jeśli chodzi o postacie kobiece, to autorka w mój gust akurat nie trafia.
Tak w ogóle to mamy tu strasznie dużo bohaterów, każdego pokazanego pobieżnie i byle szybciej, i w dodatku zrobiło się z tego osobliwe love story. Taki czworokącik, a na upartego to i pięciokącik, w dodatku jakiś taki zbyt zawiły jak dla mnie. I tak: facet wzdychał do dziewczyny, która wzdychała do jego przyjaciela, ale ostatecznie przeleciał ją jego brat. Trochę za blisko mody na sukces, zwłaszcza jak na książkę akcji o kosmitach.

Na dodatek przez te ich wyszukane ksywki i tłum bohaterów zwyczajnie mi się mylili i kiedy w pewnym momencie padła ksywa Kosa, to musiałam się wrócić i odszukać gościa w natłoku wrażeń, bo zwyczajnie nie wiedziałam o kogo chodzi. No i w gruncie rzeczy przegapiłam przez to dramatyzm momentu. Fail :/

Generalnie tło świetne - pomysł na inwazję, na walkę z nią, mafia urządzając wyścig, przedstawienie zrujnowanej Warszawy. Gorzej z bohaterami, bo tajemniczy i zamknięty w sobie Drakkar, wzdychający i zawsze w cieniu kolegi Żuku czy poczciwina Ari, do spółki z nijaką i miotającą się Milką do mnie wcale nie przemówili - sztampowi i przerysowani z jednej kalki. Nic nowego. Nie miałam się o kogo zahaczyć. Ale wzbudza ciekawość, głodni wrażeń przekładamy kolejne kartki, zwłaszcza warszawiacy mogą nieźle się wkręcić i już żadna ulica w centrum nie będzie taka sama :D

[pokaż treść] [kto ukrył]

10-08-2010 00:55